Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών μας, αλλά από τις στιγμές που μας έκοψαν την ανάσα (George Carlin)


Αγαπώ τη Θάλασσα

Αγαπώ τη Θάλασσα.
Γιατί ξεκινάει με το θήτα των θέλω μου. Γιατί είναι ανοιχτή σαν τα άλφα που την απλώνουν. Γιατί το λάμδα της καμπυλώνει τη γλώσσα μου σε κύμα που σπάει μαλακά στο φράγμα των δοντιών μου. Γιατί τα σίγμα της μου χαϊδεύουν τ’ αφτιά σαν το φλοίσβο της σ’ έρημη παραλία.

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Γλώσσα και ζωή

Χρόνος κενός. Μυαλό ακίνητο. Ψυχή άδεια. Χέρια άεργα.
Κι όμως. Διαρκές είναι το παράπονο ότι ο χρόνος δεν φτάνει για να κάνει όσα θέλει. Πάρα πολύ συ­χνά το μυαλό, σαν την ακρίδα, πηδάει από ιδέα σε ιδέα κι από στόχο σε στόχο· καμιά φορά, μάλιστα, προ­χωρεί και σε κατάστρωση σχεδίων. Τις πιο πολλές φορές, βέβαια, είναι η ψυχή που ξεχειλίζει από τον πόνο, τη χαρά, τη μοναξιά, το κέφι, το θυμό, τον ενθουσιασμό, τη συμπόνια, τον έρωτα, την αισιοδοξία και την απόγνωση. Ωστόσο, μόνο σε ακραίες στιγμές τα χέρια εγκαταλείπουν την αεργία τους κι επιχει­ρούν ν’ ανοίξουν διέξοδο σ’ όλα αυτά πιά­νοντας μολύβι και χαρτί. Άλλη μια μορφή υπεκφυγής δηλαδή.
Και μετά; Όλη η ενέργεια εξαντλείται στην προκρούστεια διαδικασία της γλωσσικής απόδοσης. Εντυπώσεις, νο­ήματα, σκέψεις, αισθήματα και συναισθήματα, βιώματα, επιθυμίες και όνειρα, για να γίνουν συ­γκεκριμένα, πετσο­κόβονται ή ξεχειλώνουν προ­σπαθώντας να χωρέσουν σε γλωσσικά σημεία, φτωχά ή μεγαλόσχημα –εκφυλισμένα και ξεφτισμένα, πάντως, από την πολλή χρήση και τη στρέβλωση (ση­μειωτέον: τα “μεταλλαγμένα” είναι ο trendy όρος της εποχής!). Πόσος μάταιος μόχθος καταβάλλεται για να πραγματοποιηθεί ο μετασχηματισμός όλων αυτών σε λέξεις, το μασκάρεμά τους σε εικό­νες (τι άλλο είναι η γραφή; χαρακτική είναι) και ήχους (κουβέντες: ἔπεα πτερόεντα) που εξαπολύονται ως message in a bottle, με την a priori πικρή επί­γνωση ότι το σημασιολογικό τους φορτίο έχει αλλοιωθεί σαν από μούχλα –ουδεμία ευθύνη, επομένως, φέρουν οι πιθανοί και συμπτωματικοί, εδώ που τα λέμε, δέκτες.
Αποτέλεσμα; Επί της ουσίας, κανένα! Γιατί όλα αυτά δεν είναι παρά μία απόπειρα λε­κτικής αναπαραγωγής, και μάλιστα αποτυχημένη. Ένας μηρυκασμός. Μια ελλιπής γλωσσική αναπαρά­σταση του βιωματικού, του θυμοειδούς και του φαντασιακού. Ένα προσωπικό θέατρο σκιών, δηλαδή. Μία ατέρμονη σκιαμαχία που καμία σχέση δεν έχει με την πραγματικότητα. Εφόσον η γλώσσα λειτουργεί ως πα­ραμορφωτικός καθρέ­φτης, το απότοκο της προσπάθειας δεν μπορεί να αποδώσει ούτε την εσωτερική πραγματι­κότητα, που έχει να κάνει με την αυτόνομη οντότητα, αλλά ούτε και την εξωτερική πραγ­ματικότητα, που ορίζεται από τις σχέσεις με τους άλ­λους, την αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό που, σε τελευταία ανάλυση, κάποιοι ονομάζουν ζωή θέλοντας να τη διακρίνουν από την απλή ύπαρξη.
…Και η ζωή να κυλάει φευγαλέα από την άκρη του ματιού σαν το δάκρυ που δρα­πετεύει ανεπίγνωστα μέσα στον ύπνο· και το πρωί γεννάει το ερώτημα: γιατί είναι υγρό το μα­ξιλάρι;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...