Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών μας, αλλά από τις στιγμές που μας έκοψαν την ανάσα (George Carlin)


Αγαπώ τη Θάλασσα

Αγαπώ τη Θάλασσα.
Γιατί ξεκινάει με το θήτα των θέλω μου. Γιατί είναι ανοιχτή σαν τα άλφα που την απλώνουν. Γιατί το λάμδα της καμπυλώνει τη γλώσσα μου σε κύμα που σπάει μαλακά στο φράγμα των δοντιών μου. Γιατί τα σίγμα της μου χαϊδεύουν τ’ αφτιά σαν το φλοίσβο της σ’ έρημη παραλία.

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Οι μικρές στιγμές

…Το χέρι σημάδεψε βιαστικά την κλειδαριά. Γύρισε μηχανικά το κλειδί. Η πόρτα όμως δεν άνοιξε. Στιγμιαία αμηχανία. Ύστερα, σε αργή κίνηση, υποταγμένο στην αμετάκλητη πραγματικότητα, το χέρι διάλεξε το άλλο κλειδί, αυτό της ασφαλείας, και άνοιξε τελικά την πόρτα του έρημου και σκοτεινού σπιτιού. Τώρα πια, βλέπεις, χρειάζεται ν’ ανοίξουν δύο κλειδαριές για να μπει στο σπίτι της…
…Από το ραδιόφωνο δίπλα της οι χορδές του Andrés Segovia σταλάζουν τρυφερά στ’ αφτιά της τις αναμνήσεις από την Αλάμπρα (Recuerdos de la Alhambra) του Francisco Tárrega. Αυθόρμητα το χέρι απλώνεται στο διακόπτη της έντασης με την πρόθεση ν’ απλώσει τους ήχους του αγαπημένου του οργάνου μέχρι το δωμάτιό του. Δευτερόλεπτα μετά σταματά μετέωρο. Η μελαγχολία, βλέπεις, δεν χρειάζεται ένταση για να υπογραμμίσει τον αδειανό χώρο…
…Το τηλέφωνο χτυπάει μέσα στη νύχτα. Στην άλλη άκρη της γραμμής η φωνή του δεκαπεντάχρονου ανιψιού της κάνει κοκοράκια από τον ενθουσιασμό: «Θεία, το πήρα! Το πήρα, θεία, το Lower!» Σηκώνεται βιαστικά από το γραφείο της. «Μπράβο, καρδιά μου!», του λέει καμαρώνοντας. Με το ακουστικό στο χέρι κινείται ήδη προς το σαλόνι. «Μισό λεπτό, χαρά μου, να…» Προλαβαίνει να σταματήσει τη φράση της. Το παιδί δεν χρειάζεται να πικραθεί στις νικητήριες στιγμές του με άστοχες κουβέντες. «Μισό λεπτό να… πάρω τα τσιγάρα μου», μπαλώνει το κενό της άδειας πολυθρόνας. Η χαρά, βλέπεις, μπορεί να σου αφήσει τη στιφάδα του καπνού, αν δεν μπορείς να τη μοιραστείς μ’ αυτόν που μοιράστηκες την προσδοκία της…

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Αγαπώ... ν' αγαπώ!

Είπα να διακόψω προσωρινά τη σιωπή μου και ν’ αποδεχτώ την πρόσκληση της Margo σ’ ένα παιχνίδι που δεν είναι καθόλου παιχνίδι. Ξεκινάει σαν τέτοιο και εξελίσσεται σε μια απόπειρα μερικής αυτοπαρουσίασης. Είναι μια διαδικασία αρκετά δύσκολη, αν θέλει κανείς να είναι ταυτόχρονα και ειλικρινής. Και πώς να επιλέξεις δέκα μόνο από τις πολλές αγάπες σου;
Ξεκίνησα λοιπόν με μια ζαβολιά: στρίμωξα την πρώτη μου στον τίτλο της ανάρτησης.
Και συνεχίζω:
 1.- Αγαπώ την ισότιμη και ειλικρινή φιλία.
 2.- Επειδή απολαμβάνω να μαθαίνω, ενθουσιάζομαι από το αστραφτερό βλέμμα του παιδιού που μαθαίνει κάτι καινούργιο (δεύτερη ζαβολιά).
 3.- Αγαπώ κάθε είδους σκαρφάλωμα.
 4.- Εκτιμώ την αίσθηση του δικαίου.
 5.- Χαίρομαι τους παθιασμένους ανθρώπους, όταν το πάθος τους σπρώχνει προς τα πάνω τους ίδιους και το περιβάλλον τους.
 6.- Το χιούμορ μού είναι απαραίτητο όσο το οξυγόνο· γι’ αυτό και αγαπώ τις λοξές ματιές στα πράγματα και τις καταστάσεις (τρίτη ζαβολιά).
 7.- Μ’ αρέσουν οι γωνίες ως αντίθετο της κάθε είδους στρογγυλάδας, αλλά και ως καταφύγιο (τέταρτη ζαβολιά).
 8.- Αγαπώ όλες τις ανθρώπινες γλώσσες (το λόγο, τη μουσική, τον κινηματογράφο) και τον παιδεμό τους να κατακτήσουν την έκφραση.
 9.- Αγαπώ με όλο μου το είναι τη θάλασσα, σε φουρτούνα ή μπουνάτσα, για τα χρώματά της και τον πάντα μακρινό της ορίζοντα.
10.- Λατρεύω το πινγκ-πονγκ, αλλά και αρκετά άλλα αθλήματα.
Η δυσκολία του παιχνιδιού έγκειται στο σταμάτημα όταν φτάσεις στον αριθμό 10, ενώ έχεις πάρει φόρα… Σέβομαι όμως τους κανόνες (;) και προσφέρω τη σκυτάλη σ’ όποιαν και όποιον θελήσει από τις φίλες και φίλους
Απ’ ό,τι μαθαίνω το παιχνίδι ζητάει να παρουσιάσει κανείς δέκα πράγματα που αγαπάει, ν’ αναφέρει αυτόν που τον προσκάλεσε και να προτείνει σε άλλους δέκα ιστολόγους να το συνεχίσουν. Είναι φυσικό λοιπόν κάποιοι να έχουν ήδη προσκληθεί, μια που κινούμαστε όλοι περίπου στις ίδιες ψηφιακές γειτονιές.
Αυτονόητο είναι ότι στη γειτονιά μας κάθε περαστικός είναι καλοδεχούμενος!
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...