Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών μας, αλλά από τις στιγμές που μας έκοψαν την ανάσα (George Carlin)


Αγαπώ τη Θάλασσα

Αγαπώ τη Θάλασσα.
Γιατί ξεκινάει με το θήτα των θέλω μου. Γιατί είναι ανοιχτή σαν τα άλφα που την απλώνουν. Γιατί το λάμδα της καμπυλώνει τη γλώσσα μου σε κύμα που σπάει μαλακά στο φράγμα των δοντιών μου. Γιατί τα σίγμα της μου χαϊδεύουν τ’ αφτιά σαν το φλοίσβο της σ’ έρημη παραλία.

Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Λιγότερο ξένος

Σ' ένα χωριό της Αιγύπτου στα μέσα της δεκαετίας του '30 ο δεκάχρονος Γιώργος, γιος πολύτεκνου ράφτη, είναι στενοχωρημένος. Ο τσαγκάρης της γειτονιάς τον βλέπει και τον ρωτά τι του συμβαίνει.
- Εγώ θέλω το απόγευμα να παίζω μπάλα, αλλά ο μπαμπάς μου θέλει να με στείλει να μάθω αγγλικά.
Η ελληνική κοινότητα είχε εξασφαλίσει με έξοδά της έναν δάσκαλο της αγγλικής για τα παιδιά του χωριού. Ο τσαγκάρης χαμογέλασε στον μικρό και του ανακάτωσε χαϊδευτικά τα μαλλιά.
- Άκουσέ με τώρα σ' αυτό που θα σου πω. Όσο περισσότερες γλώσσες μάθεις, τόσο λιγότερο ξένος θα νιώθεις, όπου και να βρεθείς στη ζωή σου.
Ο μικρός μεγάλωσε. Μιλούσε πια, εκτός από τη δική του γλώσσα, αγγλικά, γαλλικά και, βέβαια, αραβικά. Η γυναίκα που παντρεύτηκε, Ελληνίδα κι αυτή, μιλούσε τα γερμανικά σαν μητρική γλώσσα, τα αγγλικά και τα γαλλικά και χειριζόταν ικανοποιητικά τα αραβικά.
Η λέξη "παγκοσμιοποίηση" δεν είχε ακόμα γεννηθεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...