Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών μας, αλλά από τις στιγμές που μας έκοψαν την ανάσα (George Carlin)


Αγαπώ τη Θάλασσα

Αγαπώ τη Θάλασσα.
Γιατί ξεκινάει με το θήτα των θέλω μου. Γιατί είναι ανοιχτή σαν τα άλφα που την απλώνουν. Γιατί το λάμδα της καμπυλώνει τη γλώσσα μου σε κύμα που σπάει μαλακά στο φράγμα των δοντιών μου. Γιατί τα σίγμα της μου χαϊδεύουν τ’ αφτιά σαν το φλοίσβο της σ’ έρημη παραλία.

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Πολύτιμες διακριτικές παρουσίες

— Καλησπέρα. Τι γίνεται;
— Ε, όχι και τόσο καλά… Αλλά προτιμώ να μην το κουβεντιάσω τώρα.
— Είμαι εδώ. Το ξέρεις. Χτες το βράδυ, λοιπόν, ήμουν…
Κι εσύ το ξέρεις πως είναι εδώ. Ακόμα κι αν είναι 3 ή 1.500 χιλιόμετρα μακριά. Το ξέρεις πολύ καλά. Είναι εδώ, δίπλα σου. Χωρίς ανταλλάγματα.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν είναι καθόλου διαχυτικοί. Δεν ξεσπούν σε τρανταχτά γέλια, αλλά ούτε και θρηνολογούν. Δεν απλώνουν το χέρι να σ’ αγγίξουν σε κάθε δεύτερη φράση τους ούτε έχουν εύκολα τα φιλιά και τα χάδια. Ταυτόχρονα, είναι εκείνοι που αποφεύγουν κάποιες ταινίες που αφηγούνται πραγματικές ιστορίες, γιατί τους κάνουν να κλαίνε. Ωστόσο στις κρίσιμες στιγμές μοιάζουν ψύχραιμοι και ατάραχοι. Είναι οι άνθρωποι που, ενώ έχουν βαθιές πεποιθήσεις, δεν θα επιχειρήσουν ποτέ να επιβάλουν την άποψή τους. Αντίθετα, ακούν πολύ προσεκτικά τους συνομιλητές τους.
Αυτοί οι άνθρωποι, όταν σε ρωτούν τι κάνεις, περιμένουν ν’ ακούσουν και την απάντηση. Και ακούγοντάς την σε κοιτάζουν στα μάτια ν’ ακούσουν κι αυτά που δεν τους λες. Θα σ’ αφήσουν να μιλήσεις, όταν πνίγεσαι, και θα μιλήσουν, όταν θα πρέπει πια ν’ ακούσεις μερικά πράγματα. Ακόμα κι αν δείχνουν ν’ αλλάζουν θέμα συζήτησης, το κάνουν για να ικανοποιήσουν τη δική σου ανάγκη. Είναι οι άνθρωποι που θα σου ράψουν τη σχισμένη τσέπη, χωρίς να το ζητήσεις, μόνο και μόνο επειδή το χρειάζεσαι.
Αυτή η χαμηλόφωνη, σταθερή και συνεπής ισορροπία τους σε επαναφέρει στην τάξη σε στιγμές πανικού. Δίνει στις καταστάσεις τις πραγματικές τους διαστάσεις και ανοίγει προοπτικές στα αδιέξοδα.
Προπάντων, όμως, η διακριτικότητα και ο σεβασμός τους στην ατομικότητα, την ιδιωτικότητα ή και την ιδιαιτερότητά σου είναι που κάνει πολύτιμη τη διακριτική παρουσία τους δίπλα σου.
Μην κάνετε όμως το λάθος να πιστέψετε πως όλα αυτά σημαίνουν ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν πάθος. Διαθέτουν και πολύ μάλιστα! Μόνο που δεν το σπαταλούν σε φλύαρες και περιττές εκδηλώσεις.
Τέτοιες παρουσίες κάνουν εμένα δυνατή και τη ζωή μου πλούσια.
Αφιερώνω στις Ν.Β. και Έ.Κ.
Και μετά… απολαμβάνω τον αβίαστο σεβασμό της Ν. Βενετσάνου στην τέχνη της, τη διακριτικότητα της κιθάρας του Ν. Μαυρουδή και τη δύναμη της μουσικής να με συγχωρεί για τα πρωινά (και όχι μόνο) τσιγάρα μου, σαν μερικούς-μερικούς.

11 σχόλια:

  1. "χαμηλόφωνη, σταθερή και συνεπής ισορροπία..."
    τι άνθρωποι!
    πόσο τυχεροί αυτοί που "ακουμπούν" πάνω τους...

    καλησπέρα :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ιδανικοί άνθρωποι ....

    σαν εκείνο το ποίημα του
    Μ Σαχτούρη
    " είδα τον Ποιητή ολομόναχο
    και γύρω του να λάμπει
    το κενό "

    Σε φιλώ απο καρδιάς !!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Yπατια,να χαιρεσαι τους φιλους σου,ετσι οπως τους περιγραφεις εισαι τυχερη που τους εχεις διπλα σου,αλλα τυχεροι κ αυτοι,που εχουν διπλα τους εσενα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Kαλημέρα σου,πολύ Καλημέρα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλημέρα Αλεξανδρινή

    Είναι εδώ, δίπλα σου. Χωρίς ανταλλάγματα.

    Ναι, και εγώ εδώ δίπλα είμαι (με μια ψιλοδιαφορά, θέλω και ανταλλάγματα!!) χα..χα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Παλιά αυτούς τους ανθρώπους τους συγκρατημένους και τους ήσυχους δε τους άντεχα για πολύ....
    Ε όπως λες και συ μετά μεγάλωσα και άρχισα να απολαμβάνω τα δώρα τους...

    Καλημέρα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ξέρεις όπως γίνεται και με τα βιβλία.....
    διαβάζεις κάτι στα ..15 και δεν σου λέει τίποτα
    το ξαναδιαβάζεις στα ..30 και ανακαλύπτεις οτι είναι το ωραιότερο βιβλίο του κόσμου...
    ή άλλος το αρχίζει και το παρατάει κι άλλος το λατρεύει !!
    ΕΙΣΑΙ λοιπόν και γι αυτό ΕΧΕΙΣ τέτοιους φίλους και.....δεν χρειαζότανε να μας πείς για τους φίλους για να σου πούμε ποιά είσαι χαχα σε έχουμε μυριστεί για τα καλά !!!!!!!
    Αυτό με τα τσιγάρα τι τό'θελεεεες
    δεν μας φτάνουν νομίζεις οι δικές μας ενοχές;;;;;
    και πολλάααα φιλιά και πολλέεεεεες αγκαλιέεεες
    (έ κάποιος πρέπει να κάνει και τις...βρωμοδουλειές άντε θυσιάζομαι χαλάλι σου )

    ένα βερυκοκί ώριμο ταιριάζει εδώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τι όμορφο τραγούδι...:))

    Όσο για τα υπόλοιπα, παίρνω τον καλύτερό μου στυλό και βάζω μια τζίφρα σταυρωτή κάτω από το μήνυμα του ξωτικουλίου μας το οποίο ας λέει, ας λέει, μη νομίζεις, ντροπαλούλικο μαγκάκι είναι και αυτό χιχιχι Ξωτικούλιιιιιι???? Γειααααααααα!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Υπατία μου, γιατί ο άνθρωπος που θα σε στηρίξει στ' αλήθεια πρέπει να υπάρχει διακριτικά πλάι σου; Γιατί να είναι ήσυχος και ήπιων τόνων άτομο; Γιατί να μην είναι διαχυτικός; Δεν με βρίσκεις σύμφωνη ως προς τις προϋποθέσεις της ευαισθησίας και του αλτρουισμού.
    Άσχετο, αλλά το τραγούδι είναι αγαπημένο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Λένα,
    Ζητάμε τα ίδια πράγματα από τις φιλίες μας, ε;
    Την καλησπέρα μου έχεις.

    Marilise,
    Έχεις δίκιο, φιλενάδα. Ιδανικοί και σπάνιοι!

    celin,
    Και χαίρομαι και παρηγοριέμαι και παραξενεύομαι που τους έχω!

    "Μακρινέ" αστερισμέ,
    Πολύ πολύ καλή σου μέρα (εσπέρα) και σε σένα!

    IonnKorr,
    Το ξέρω ότι είσαι εδώ δίπλα. Το ξέρω και για τα ανταλλάγματα. Τα ακουμπάω κάθε φορά στο ταμείο έξω από την είσοδο του ιστολογίου σου ;)

    roudel,
    Δεν αλλάζουμε και πολύ με τα χρόνια. Απλώς, ωριμάζουμε, βάζουμε μυαλό (τάχα μου, λέω τώρα εγώ...)
    Ελπίζω τα διαβάσματα να πηγαίνουν καλά ;)
    Καλησπέρα και σε σένα.

    ξωτικό των χρωμάτων,
    Γι' αυτό πρέπει να ξανανοίγουμε πού και πού βιβλία που κάποτε απορρίψαμε...
    Θα ήθελα να ΕΙΜΑΙ: μια μικρή διαφορά ;)
    Κρατάω και τα φιλιά και τις αγκαλιές και το βερικοκί το χρώμα. Αφού οι γιαρμάδες δεν είναι ακόμα στο φόρτε τους :):)

    φτερουλινάκι,
    Μου άρεσε που σχολίασες πρώτα το τραγούδι!
    Δύο λοιπόν τα μαγκάκια! Ένα ντροπαλούλικο και ένα "ανθηρό"στομο, ε;
    (Βρίσκω ότι το "αθυρόστομο" δεν σου ταιριάζει και πολύ :):):)

    Ηώ,
    Περί γούστου ουδείς λόγος! Προσωπικά προτιμώ τους διακριτικούς φίλους (για φιλία μίλησα και όχι για τον αλτρουισμό -αν και γι' αυτόν την ίδια άποψη έχω), διότι
    1. Δεν μου δημιουργούν την ενοχή ότι τους επιβαρύνω.
    2. Όταν παραπατάω, δεν θέλω δίπλα μου κάποιον να παραπατάει μαζί μου, αλλά αυτόν που με το σταθερό του βήμα θα με κάνει να ορθοποδήσω.
    3. Όταν κλαίω, δεν θέλω κάποιον να κλάψει μαζί μου, αλλά αυτόν που θα με κάνει να σταματήσω να κλαίω.
    4. Όταν διαλύομαι και καταρρέω, δεν χρειάζομαι κάποιον που διαλύεται και καταρρέει μαζί μου, αλλά αυτόν που θα με συνεφέρει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Υπατιούλα, όταν έλεγα δυο μαγκάκια, εννοούσα, το ένα εσύ και το άλλο το ξωτικούλι.
    Αιτιολόγηση: βλ. λαϊκή έκφραση, "δείξε μου τους φίλους σου, να σου πω ποιος είσαι" ;)χεχε!)

    Εμένα το 'μαγκάκι' με κολακεύει πολύ, έχω εξελιχθεί σε μπιγκ αλήτισσα.
    Για το αθυρόστομη δεν το συζητώ, κολακεία! ;)

    Υγ1 το τραγούδι είναι πράγματι πανέμορφο και η ερμηνεία μαγική

    Υγ2 άκου κακούλικο επίθετο που βρήκα χθες, ελεύθερο προς χρήση για εκτόνωση νεύρων σε ειδικές περιπτώσεις...: παπαροκεφτές! χιχιχι
    Φευγωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωωω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...